Een feestweekend ...

Het blijft bovenaan staan :-). Vrijdagavond hadden we namelijk ons Fair tred feestje, centjes inzamelen voor onze tocht eind augustus en het was een succes!

Op zaterdag ook feest, even uitbundig, maar toch wel anders. Een ferme wandeling door 'tstad, de toren beklimmen (513 treden!) en daarna genieten van het prachtige uitzicht.

Het was plezant en zeker de moeite waard.

On y va

Hier zijn we weer, ik hoor het velen al denken, het werd tijd. Ik weet het ...

Een goed excuus, de trailwaker moet gewoon bovenaan blijven staan :-) En we zijn op weg naar de helft van ons in te zamelen bedrag, ga maar eens een kijkje nemen en wie weet heb jij er nog niet aan gedacht om ons en vooral Oxfam een duwtje te geven?
Ondertussen ben ik met vanalles bezig, werken, aan vakantie denken, de laatste vergaderingen voor het verlof, broeden op een puntje voor de gemeenteraad (het is er bijna, later dus meer), ...
Vanalles dus en daardoor ook soms geen zin / tijd om hier iets neer te poten.

Maar vandaag is er inspiratie en zin om iets te schrijven. Heel erg lang geleden ben ik gestart in een boek dat ik nog steeds een goed boek vind. Het heeft heel wat tijd in beslag genomen, maar geluidloos is eindelijk uitgelezen. Deels onder druk, want er lag vorige week een ander boek te wachten en dat was een echte sleper, het is al uit. Het huis van de moskee van Kader Abdolah, aangenaam om te lezen, een aanrader en duizend en een boodschappen heb ik zo de indruk.

Gisteren zijn we trouwens naar het vuurwerk gaan kijken. Ik weet het, we schieten hopen euro's de lucht in, die misschien voor veel betere dingen kunnen worden gebruikt, maar het is en blijft toch iets fascinerend mooi!

Een beetje hulp?

We'll walk 500 miles..and we'll walk 500 more.

De meezingers zijn alvast uit het hoofd geleerd en de stapschoenen zijn onder het stof gehaald. Ze zullen nog van pas komen, want wij (Evelien, Bert, Anke en Bart) van het Animo-team hebben besloten de uitdaging van Oxfam Trailwalker aan te gaan.

Oxfam Trailwalker is een unieke teamuitdaging om armoede en onrecht uit de wereld te helpen. Het is een wandeltocht van 100 km lang doorheen de Hoge Venen, die afgelegd wordt door teams van vier personen in maximum 30 uur, ten voordele van projecten van Oxfam-Solidariteit in het Zuiden en in het Noorden.

Wij zijn alvast bereid het beste van onszelf te geven voor solidariteit met het Zuiden, de stramme spieren en de pijnlijke voeten nemen we er graag bij.

Maar helaas bestrijd je onrecht en armoede niet met stappen alleen.

Daarom trekken we onze stoute schoenen aan en vragen we ook om jouw hulp.
Een kleine bijdrage is vaak al een heuse wereld van verschil. Wist je trouwens dat voor amper 50 euro 100 arbeidsters in Cambodja een training krijgen over hun rechten op de werkvloer ? Of dat 30 euro al voldoende is om twee hygiënische kits te kopen voor de vluchtelingen in Soedan ?

Steunen kan via onze Animo-teamwebsite, die je hier terugvindt
Elke gift van 30 euro of meer is trouwens fiscaal aftrekbaar.

Help ons helpen, het Zuiden vaart er wel bij…

Onze voeten daarentegen…

curieus ... ?

Jaja, de excuses tellen niet meer ... het is gewoon niet altijd evident om de blog up to date te houden. Momenteel ontbreekt het me absoluut aan schrijfinspiratie, absoluut, helemaal niks, het lukt gewoon niet meer ... De voorbije weken vanalles gedaan en te doen, een aantal vergaderingen, terug de tijd aan het vinden en zoeken om weer meer te gaan zwemmen, re-animo weekend in Hodister, de Franse les is afgelopen (de resultaten heb ik nog niet kunnen ophalen, wegen te druk op de avond van de proclamatie en er dus niet geraakt), er even tussenuit (oef, ja het deed ongelooflijk goed en deugd), de activiteit van de werkgroep middelenbeleid in het jeugdhuis, ... Veel veel veel, maar schrijfinspiratie, zin, tijd, goesting zit dus op een heel laag pitje ...

Het boekenstokje

Onze Stof kon het alweer niet meer aanzien en wou mijn blog leven inblazen met een boekenstokje. Wie ben ik om daar niet op te antwoorden. Momenteel ben ik aan het lezen in het boek met als titel "geluidloos" van de auteur Frank Schätzing.
De eerste vijf zinnen op deze pagina sla ik over en de volgende "vijf" zijn:
"De directeur draaide met zijn ogen en nam een slok. "Dat weet ik gewoon niet", zei O'Connor, "omdat ik nog steeds niet weet wat het is."

"Een daad van gerechtigheid!" zei de IHK-vertegenwoordiger beslist. "Dat is het! De eendenborst ziet er trouwens ook heel smakelijk uit!"

"Hm."
En aangezien deze wel heel erg kort zijn nog een vijftal meer:
"Vindt u niet?"
"Jawel, voortreffelijk". O'Connor tuitte zijn lippen. "Weet u, ik ben er voor om kwaad uit te roeien. Zoals ik al zei, ik ben een echte leek en van oorlogsvoering - pardon, ik bedoel interventie- begrijp ik helemaal niets. Mijn instinct zegt me dat het niet rechtmatig is om kwaad te veroorzaken. En dus kan een handeling alleen maar rechtmatig zijn als ze kwaad uitroeit zonder kwaad te veroorzaken. Mee eens?"
Het afdelingshoord glimlachte en zweeg.

Dat is het dan. En aangezien de traditie het vraagt om deze door te geven, geef ik het stokje door aan Bart.